beau (صفت)

beau به معنی «زیبا، قشنگ» صفتی با شکل‌های بی‌قاعده است: مؤنث آن «belle»، جمع مذکر «beaux» و جمع مؤنث «belles»؛ و نکتهٔ ویژه: پیش از اسم مذکر با صدادار، به «bel» تبدیل می‌شود — «un bel homme» (مردی خوشتیپ)، «un bel appartement»! تلفظ مفرد «بو» و جمع «بو» هم هست اما «bel» با «ل» تلفظ می‌شود.

مثال: C'est un beau jour pour commencer. — امروز روز خوبی برای شروع‌کردن است. برای مرد و زن هر دو به کار می‌رود (برای مرد بیشتر به‌معنای «خوش‌تیپ» است) و برای چیزها هم: «une belle ville» (شهر زیبا)، «un beau paysage» (منظرهٔ زیبا). عبارت‌های معروف: «avoir de beaux restes» (ذوق و جلال باقی‌مانده‌داشتن!) و «il fait beau» (هوا خوب است) — جملهٔ ملی تابستان فرانسه. واژهٔ «beaucoup» (خیلی) هم خویشاوند دور همین خانواده است: «beau coup» یعنی «ضربهٔ خوب/زیاد»!