واژه‌های پرکننده

واژه‌های پرکننده جمله‌های کوتاهی‌اند که پشت آن‌ها فکر می‌کنید: well، let me think، you know، I mean و actually. به‌جای سکوت ناامیدکننده یا آه‌کشیدن، این عبارت‌ها به شما دو تا سه ثانیه زمان می‌دهند تا واژهٔ بعدی را پیدا کنید و در عین حال گفت‌وگو را زنده نگه می‌دارند. تفاوتش با سکوت این است که مخاطب می‌داند هنوز در گفت‌وگو هستید؛ تفاوتش با «یعنی... یعنی...» فارسی این است که حرفه‌ای و طبیعی به نظر می‌رسد.

زبان‌آموز ایرانی معمولاً یا فارسی فکر می‌کند و مکثش طولانی می‌شود، یا با اضطراب جمله را رها می‌کند و می‌گوید I don't know. مجموعه‌ای از پنج تا شش پرکنندهٔ پرکاربرد را انتخاب کنید و در یک هفته آگاهانه در هر مکالمه تمرینشان کنید؛ بعد از مدتی این واژه‌ها خودکار می‌شوند و روانی گفتار شما را — بدون این‌که واژگان‌تان زیاد شده باشد — به‌طور محسوسی بالا می‌برند.