ویزای انتقال داخل شرکت (ICT)؛ مهاجرت از درِ شرکت چندملیتی

مسیر مهاجرتی که هیچ آژانسی نمی‌فروشد چون دستش به آن نمی‌رسد: انتقال داخل شرکت. وقتی گروهی که برایش کار می‌کنید دفتر دیگری در کشور دیگری دارد، قانون به‌جای امتیازبندی و آزمون بازار کار، فقط دو چیز می‌خواهد: اینکه مدتی کارمند همان گروه بوده‌اید و اینکه نقش‌تان در مقصد واقعی باشد. دایرکتیو اروپایی ۲۰۱۴/۶۶، ویزای L-1 آمریکا، مسیر Global Business Mobility بریتانیا و پروگرام‌های مشابه کانادا، همه از همین منطق استفاده می‌کنند — و برای متخصص ایرانی معمولاً از «آفر گرفتن از صفر» عبور‌تری دارند.

سازوکار مشترک چیست؟

سه شرط همه‌جا تکرار می‌شود: (۱) پیش‌تر مدت مشخصی در همان گروهِ شرکت (نه شرکت صوری) کار کرده‌اید؛ (۲) در مقصد، نقش مدیر/متخصص واقعی دارید با حقوق بازار؛ (۳) شرکتِ مقصد همان گروه است — نه «شریک تجاری». آخرین نکته همان جایی است که پرونده‌های صوری می‌سوزند: مقام‌ها در بازرسی، وجود واقعی دفتر و جریان کاری را می‌سنجند.

جدول مقایسه‌ای

مقصد	مسیر	سابقه لازم	حداکثر مدت	کار همسر	مسیر اقامت
اتحادیه اروپا	ICT Card (دایرکتیو ۲۰۱۴/۶۶)	معمولاً ۳ تا ۹ ماه در گروه	۳ سال (متخصص/مدیر)	دارد	اقامت دائم پس از ۵ سال
آلمان	§19b (کارت ICT)	مشابه دایرکتیو	۳ سال	دارد	مسیر اقامت آلمان
بریتانیا	Senior or Specialist Worker (GBM)	۱۲ ماه در گروه	۵ سال	دارد	settlement پس از ۵ سال
آمریکا	L-1A مدیر / L-1B متخصص	۱ سال در ۳ سال اخیر	۷ / ۵ سال	L-2 با اجازه کار (EAD)	EB-1C: سبز‌کارت سریع برای مدیران
کانادا	ICT work permit (LMIA-exempt)	۱۲ ماه تمام‌وقت در ۳ سال اخیر	تا ۳ سال، قابل تمدید	open work permit همسر	اکسپرس انتری با سابقه کانادایی

نکته کانادا: سابقه کانادایی داخل همان برنامه، امتیاز «arranged employment» هم می‌سازد — پس ICT کانادا عملاً پیش‌درآمد اکسپرس انتری و استانی‌هاست. نکته آمریکا: L-1 با EB-1C ترکیب می‌شود؛ مسیر سبز‌کارت مدیران چندملیتی — مقایسه با ویزای کار آمریکا.

چرا برای ایرانیان «عبور‌تر» است؟

چون اعتبار پرونده به شرکت است نه به بازار کار: آزمون بازار کار (اثبات نبود نیروی محلی) در ICT اروپا وجود ندارد و در L-1 هم فقط «معقول بودن» انتقال بررسی می‌شود. در نتیجه سرعت و قطعیت پرونده بالاتر از ویزاهای کارفرما-محور است. برای خانواده‌ها هم مزیت جدی: همسر اجازه کار کامل دارد — چیزی که در خیلی از ویزاهای کاری یا محدود است یا نیازمند پرونده جداگانه.

استراتژی واقع‌بینانه ایرانی: «حرکت دومرحله‌ای»

شرکت‌های چندملیتی دفتر تهران کم دارند؛ پس مسیر عملی این است: مرحله اول — استخدام در هاب منطقه‌ای (استانبول، دبی، یا دفتر فروش اروپا) همان گروه؛ مرحله دوم — بعد از ۱۲ تا ۲۴ ماه، انتقال به مقصد اصلی. کسانی که در ایران برای شرکت‌های بزرگ داخلیِ دارای زیرمجموعه خارجی کار می‌کنند (انرژی، تلکام، ساختمان)، همین حالا کاندید ICT‌اند — فقط باید نقش‌شان در مقصد تعریف شود. برای مهندسان، تعریف «متخصص» در معادل‌سازی مدرک مهندسی و برای حقوق‌ها در حقوق واقعی مشاغل آمده است.

مراحل پرونده (از منظر کارمند)

۱. با HR/مدیر خودتان درباره نقش مقصد شفاف شوید (عنوان، حقوق، مدت)؛ ۲. شرکت پرونده مجوز را در کشور مقصد ثبت می‌کند (در آلمان §19b؛ در بریتانیا نیاز به sponsor license شرکت؛ در آمریکا فرم I-129)؛ ۳. شما ویزای D/L از سفارت می‌گیرید — پرونده‌های ایرانی معمولاً از Ankara/Istanbul پیگیری می‌شوند؛ ۴. ورود، ثبت آدرس، بیمه؛ ۵. در پایان مأموریت، تبدیل به ویزای محلی یا بازگشت — «tax equalization» پکیج‌های انتقالی را بخوانید که برای درآمد دو کشور دوبار مالیات ندهید: مالیات مقیمان خارج.

ICT در برابر آفر مستقیم؛ کدام؟

اگر گروه چندملیتی دارید، ICT تقریباً همیشه بهتر است: بدون آزمون بازار، همسر کار دارد، مسیر اقامت روشن. اگر ندارید، مسیر همان آفر است — از استراتژی پیدا کردن کار از ایران و برای اروپا، انتخاب بین کارت آبی یا ویزای ملی. برای بریتانیا، مقایسه اجازه‌ها در ویزای کار بریتانیا موجود است.

سؤالات پرتکرار

SMEها هم می‌توانند ICT بزنند؟

بله؛ اگر گروه واقعی باشد (دفتر مقصد وجود و فعالیت دارد). نهادها پرونده‌های «دفتر صوری یک‌نفره» را رد می‌کنند.

سابقه باید در خارج از ایران باشد؟

نه؛ سابقه در هر جای دنیا (از جمله ایران) در همان گروه معتبر است، با مستندسازی قرارداد و بیمه.

با ICT می‌شود کشور عوض کرد؟

در اروپا پس از ۱۲ ماه، انتقال به کشور دیگرِ اتحادیه با رویه همان کشور ممکن است — دایرکتیو ۲۰۲۱ کارت آبی هم همین تحرک را برای متخصصان دارد.

فرق L-1A و L-1B چیست؟

L-1A برای مدیران (سپر سبز‌کارت EB-1C) و L-1B برای متخصصان دانشی؛ سقف‌ها ۷ و ۵ سال و مسیر اقامت L-1B سخت‌تر است — جزئیات در ویزای کار آمریکا.