پرامپت‌نویسی برای ایجنت‌ها؛ دستیارهایی که کار را تمام می‌کنند

ایجنت، مدلِ مجهز به دست و ابزار است: جست‌وجو می‌کند، فایل می‌خواند، ابزارها را صدا می‌زند و چندگامی پیش می‌رود. اما همین آزادی عمل، خطر بی‌نظمی می‌آورد: ایجنتِ بدون پرامپتِ دقیق، یا در حلقه می‌افتد یا کارهای نیمه‌تمام تحویل می‌دهد. پرامپت ایجنت باید سه چیز تعریف کند که پرامپت معمولی لازم ندارد: هدفِ قابل تشخیص پایان، قواعد استفاده از ابزار، و گزارشِ مسیر.

سه جزء پرامپت ایجنت

برای شناخت ایجنت‌ها، عامل‌های هوش مصنوعی و آیندهٔ ایجنت‌ها را از دست ندهید.

قالب ۱ — ایجنت پژوهش با گزارش مسیر

نقش تو: ایجنت پژوهش [حوزه].
هدف: گزارش [خروجی موردنظر] — تمام‌شده یعنی: هر ادعا منبع دارد.

قواعد ابزار:
- ابتدا از دادهٔ داده‌شدهٔ من استفاده کن
- جست‌وجو فقط برای پر کردن جای خالی؛ هر منبع، یک خط عنوان+پیوند
- هیچ منبعی را که باز نکردی، «بررسی‌شده» حساب نکن

قاعدهٔ توقف: اگر بعد از ۳ تلاش، داده‌ای در دسترس نبود،
آن مورد را با برچسب «ناموجود در دسترس» ببند و ادامه بده.

گزارش نهایی:
۱) خروجی اصلی
۲) فهرست اقدام‌هایت (چه ابزاری، برای چه)
۳) سه چیز که بهتر می‌شد اگر داده داشتی

قالب ۲ — ایجنت داخلی برای کارهای تکراری

نقش تو: ایجنت دستیار [تیم شما] برای کار [کار تکراری].
در هر اجرا:
۱) ورودی‌ها را از [منبع] بخوان
۲) طبق قالب [قالب ثابت] پردازش کن
۳) خروجی را در [مقصد] ثبت کن
۴) در پایان، در سه خط گزارش بده: چند مورد موفق/ناموفق و علت ناموفق‌ها

محدودیت‌ها:
- هیچ تغییری در [منبع] ایجاد نکن؛ فقط خواندن
- موردِ مبهم را اجرا نکن؛ با برچسب «نیاز به تصمیم» کنار بگذار
- بیش از [عدد] مورد در هر اجرا پردازش نکن

خطاهای رایج در پرامپت ایجنت

۱. هدف بی‌پایان: «در مورد X تحقیق کن» — هیچ معیاری برای پایان نیست؛ هدف را قابل‌سنجش بنویسید. ۲. آزادی بی‌حد ابزار: ایجنت برای هر چیزی جست‌وجو می‌کند؛ ترتیب ابزارها را قید کنید (اول دادهٔ من). ۳. نبود گزارش مسیر: بدون گزارش، نمی‌فهمید کجای کار خراب شده؛ گزارش، بخشی از خروجی است نه فضیلت اخلاقی. ۴. اجرای مورد مبهم: قاعدهٔ «مبهم = نیاز به تصمیم» جلوی خطاهای زنجیره‌ای را می‌گیرد.

امنیت در ایجنت‌ها

ایجنت‌ها چون «عمل» می‌کنند، سطح ریسک بالاتری دارند: قواعد توقف و محدودیت ابزار را حتماً بنویسید و دادهٔ بیرونی را با قواعد امنیت پرامپت وارد کنید. برای کارهای چندگامی، زنجیرهٔ پرامپت الگوی سبک‌تری است — قبل از ساختن ایجنت، ببینید زنجیره کافی نیست.

جمع‌بندی

پرامپت ایجنت = هدف قابل‌سنجش + ترتیب ابزار + قاعدهٔ توقف + گزارش. هر ایجنتی که این چهار را ندارد، یا کارش را تمام نمی‌کند یا چیزی را می‌شکند که نمی‌خواستید. با قالب ۱ شروع کنید و بعد به ایجنت‌های تکراری سازمان برسید.

مثال عملی: گزارش مسیر یک ایجنت پژوهش

برای هدف «فهرست ده ابزار اتوماسیون مناسب تیم پنج‌نفره با منبع هر ردیف»، گزارش سالمِ پایان کار ایجنت معمولاً این ساختار را دارد: «خروجی اصلی: جدول ده ابزار با ستون‌های نام، قیمت تقریبی، نقطهٔ قوت و منبع. اقدام‌های انجام‌شده: ۱) بازبینی دادهٔ داخلی شما (سه ابزار از فهرست شما معتبر و کافی بودند)؛ ۲) جست‌وجو برای هفت ابزار دیگر، بازکردن و بازبینی چهار منبع؛ دو منبع در دسترس نبود و کنار گذاشته شد؛ ۳) تلاش سوم برای دو جای خالی: یکی با منبع معتبر پر شد، یکی با برچسب «ناموجود در دسترس» بسته شد. سه چیز بهتر می‌شد اگر داشتی: نسخهٔ ابزارها، بودجهٔ ماهانه، و محدودیت زبان رابط کاربری.» این گزارش سه کارکرد دارد: می‌توانید هر ادعا را به منبعش بکشید، می‌فهمید ایجنت کجا و چرا ناتمام بسته، و می‌دانید دفعهٔ بعد چه داده‌ای بدهید. بدون گزارش مسیر، خروجی ایجنت یک جعبهٔ سیاه است — همین امروز بخش گزارش را به پرامپت ایجنت‌هایتان اضافه کنید؛ سه خط بیشتر نیست. و در نسخه‌های اولیه، گزارش را بلند بخواهید («هر اقدام یک خط») تا الگوی رفتار ایجنت را بشناسید؛ بعد از دو سه اجرا می‌توانید به «فقط استثناها» کوتاهش کنید.

پرسش‌های پرتکرار

ایجنت و زنجیرهٔ پرامپت چه فرقی دارد؟

زنجیره را شما جلو می‌برید؛ ایجنت خودش پیش می‌رود. ایجنت برای مسیرهای متغیر، زنجیره برای فرایندهای ثابت.

کدام ابزار برای ایجنت‌سازی؟

از ابزارهای اتوماسیون هوشمند تا کدنویسی با مدل‌ها؛ انتخاب به نیاز تیم بستگی دارد — ابزارهای AI را ببینید.

ایجنت فارسی خوب کار می‌کند؟

بله؛ فقط در گزارش‌ها، ساختار شماره‌دار و ارقام فارسی را صریح بخواهید.

هزینهٔ اجرای ایجنت را چطور کنترل کنم؟

سه اهرم: سقف تعداد گام یا فراخوانی ابزار در هر اجرا، ممنوعیت تلاش دوباره برای منابع ناموفق بعد از دو بار، و درخواست گزارش مصرف در پایان. بدون سقف، یک ایجنت گیرکرده می‌تواند بودجهٔ روزتان را یک‌جا مصرف کند.